Gelezen: de Noorse thriller Veenbrand van Karin Fossum

Geschreven door Sandra van Bijsterveld

Zonder het te weten haalde ik op de laatste dag dat de bibliotheken nog open waren twee Scandinavische thrillers uit de bibliotheek. Ik had niet veel tijd en greep vrij willekeurig iets van een thematafel. Twee Scandinavische thrillers die enorm van elkaar bleken te verschillen. In deze blogpost vertel ik wat ik vond van het boek Veenbrand van de Noorse schrijfster Karin Fossum. Binnenkort kun je lezen over dat andere boek.

Over Karin Fossum

Karin Fossum (1954) komt uit het Noorse Sandefjord en begon als tiener met het schrijven van poëzie. In 1995 verscheen haar eerste misdaadroman over inspecteur Konrad Sejer, die ook voorkomt in Veenbrand. Daarnaast schreef ze nog enkele andere romans. Fossum gebruikt haar ervaringen als medewerker van verschillende instellingen, ziekenhuizen en tehuizen en (voor Veenbrand niet onbelangrijk) als alleenstaande moeder bij het schrijven.

Dit zijn de boeken over Konrad Sejer:

Het verhaal van Veenbrand

Het verhaal begint wanneer in een caravan op het erf van een boer de lichamen worden gevonden van een vrouw en een jongetje van 5. Ze zijn met messteken om het leven gebracht en het motief is een raadsel. Er is geen sprake van seksueel misbruik en er zijn ook geen waardevolle spullen meegenomen. Aan inspecteur Konrad Sejer en zijn collega Jacob Skarre de taak om uit te zoeken wie deze wrede moord heeft gepleegd – en waarom.

Dat ‘waarom’ staat centraal in het boek. Een groot deel van het verhaal speelt zich af in het verleden: de maanden in de aanloop naar de moord. Als lezer leer je de slachtoffers in die tijd kennen. Het gaf me echt een triest gevoel om de personages zo te volgen in hun dagelijks leven en al die tijd te weten hoe het binnenkort met ze zou aflopen. Zeker omdat de moeder de goedheid zelve is en het jongetje een braaf knulletje dat het al niet makkelijk heeft. Ook heb je als lezer vrij snel een idee wie de dader kan zijn geweest. Het lezen van het boek heeft wel wat weg van het in slow motion bekijken van een ramp waarvan je al weet hoe hij afloopt.

Wat ik van Veenbrand vond

Daar ben ik meteen beland bij mijn persoonlijke mening over dit boek. In eerste instantie vond ik het best een interessante invalshoek om eerst de uitkomst te weten en dan te ontrafelen hoe het zover heeft kunnen komen. Ook hield ik er rekening mee dat het boek misschien nog wel een onverwachte wending zou krijgen. Misschien zat ik er wel helemaal naast en was de persoon die de dader leek te zijn dat helemaal niet!

Maar naarmate ik verder kwam in het boek, bleek dat niet zo te zijn. Bij gebrek aan verrassingen of verborgen verbanden vond ik het steeds moeilijker om mijn aandacht bij het boek te houden en verder te lezen. En ook al werd de precieze aard van de band tussen dader en slachtoffer pas vlak voor het einde bekend, ik voelde toch vooral opluchting toen ik het boek dichtsloeg. Ik was erdoorheen…

Dat wil niet zeggen dat ik nooit meer iets van Karin Fossum zal lezen. Ik ben eigenlijk best benieuwd geworden of haar andere boeken eenzelfde patroon volgen. En ik denk dat ik haar manier van schrijven beter kan waarderen nu ik weet wat ik kan verwachten. Want de manier waarop Karin Fossum personages voor je tot leven weet te brengen (zonder ze extravagante trekjes te geven), is heel knap.

Op naar het volgende boek

Ik vroeg me trouwens ook nog af of het misschien gewoon aan mij lag dat ik me op dit moment niet goed kon concentreren op een boek. Tot ik begon in het tweede boek dat ik bij de bibliotheek had gehaald: Ik reis alleen van Samuel Bjørk. Wauw, wat een verschil van dag en nacht! Lang geleden dat ik zo enthousiast ben geweest over een boek – maar daarover vertel ik binnenkort meer.

Veenbrand heeft 279 bladzijden en is vertaald door Lucy Pijttersen. Het boek verscheen bij uitgeverij Marmer.